Blogia

UN DIA QUALSEVOL

ENCUENTROS CHOCANTES

ENCUENTROS CHOCANTES

A veces la vida da vueltas como una montaña rusa o un tiovivo, como suelen decir. Otras veces, como ayer, sin que lo puedas evitar, te subes a un coche de choques destinado a darse con otros participantes. Al final has ido a la feria y te has montado en alguna atracción aunque en principio sólo ibas a dar una vuelta. Y como subirse a un juguetito mecánico de estos, desde el principio sabes que te va a afectar, te marearas, te moriras de miedo y seguro que desearas no haber subido. Demasiado tarde. Sólo queda intentar aclimatar tu cuerpo al cambio de temperatura y a las diversas sensaciones acumuladas en segundos. Ayer tuve un encuentro chocante, interiormente esperado,porque hay cosas que deben pasar, pero que no por esperado dejó de resultarme indiferente. Que tu ex se siente detras de ti en el cine, vaya acompañado y huya de mirarte a la cara no es agradable. Lo positivo, yo iba con un buen amigo y la película es genial. Lars y una chica de verdad. Una película verdaderamente recomendable:  irónica, sensible, tierna y HUMANA.Hace ya tiempo que tengo asumido este tipo de cosas, es decir, que haya personas con las que compartes partes de ti, de tu vida,te han mirado a los ojos y has oido su voz, y que un dia pasan por la calle y ya se han convertido en cualquiera. Pasan de ser un nombre, incluso, un adjetivo superlativo a convertirse en un indefinido y al final en silencio, conjunto vacio (como aprendimos en el cole). También no deja de ser chocante que a través de las redes sociales de internet encontremos personas que habíamos perdido de vista y ahora son ciberamigos reencontrados. En fin...creo que me merezco una tarde por al Fira del Ram , ahhhhhhhhhhhhhhhhhh!!!!

RAFA FERRÀ

RAFA FERRÀ

La primera vez que oí a Rafa Ferrà fue en el auditorium de Hosteleria, en la UIB, cuando fui con unas amigas al mítico programa de radio CONSERVAS ESCALADA. La verdad es que el verdadero protagonista musical en esa ocasión era Ariel Rot que tocó varias canciones de su primer trabajo en solitario. Una gozada que culminó aquel chico de melena rizada que junto a su guitarra empezó a tocar algunas canciones propias. Entre esas canciones, reconocí un poema de Bécquer, que siempre, desde el instituto, me había gustado, por no decir, que era mi favorito. Me quedé atónita al escuchar ese poema tantas veces recitado en mi habitación adornado con aquella melodía. Ese día me quedé con las ganas de ir y darle la enhorabuena y decirle lo que me habia gustado. Como no me atreví a ese paso, mi manera de agradecérselo  fue contagiar a mis amigas de ese entusiasmo . Pasó algún tiempo y la casualidad hizo que nos movieramos por los mismos bares y que tuvieramos personas conocidas en común. Así que me lo presentaron y pude tener información de sus conciertos gracias a ese entorno. Incluso una gran amiga hizo triquiñuelas para conseguir su cd y que me lo dedicara para después regarlármelo por mi cumpleaños. Fuimos a casi todos los conciertos. ¡Muchas anécdotas!Luego en Sa Nostra y se fue a Madrid. Y cuando volvió me alegré de saber que por fin habia sacado un nuevo cd, ese del que tanto se hablaba.  Su música me ha acompañado en momentos buenos y malos, pero de alguna manera me ha reconfortado . Letras llenas de amor,desamor, miedos, tristeza, sueños... melancolía,como la que siento hoy, una tarde de lluvia.

http://www.rafaferra.net/

http://profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.viewprofile&friendID=89615353

JEAN PAUL LE GAÑAN

JEAN PAUL  LE GAÑAN

A un dels sketchs de " La hora chanante" titulat MUERTE ESTÚPIDAS vaig descobrir aquest personantge. Me va caure en gràcia, no sé, un poc per tot, el seu físic i el seu caràcter tan despert i segur de sí mateix. No vol dir que sigui el meu tipus però s´apropa bastant: el cabell un poc llarg, una mirada penetrant i sobretot un hermòs somriure. Un home ple de vida. Esper que vos agradi. Entrau a :

http://www.youtube.com/watch?v=tPTCxpFBwyA

HOMBRES G EN MENORCA

HOMBRES G EN MENORCA

Después de un veranito desconectada del mundo virtual vuelvo a la carga. Y para estrenar la temporada qué mejor que contaros el superconcierto de Hombres G en Maó ( Menorca). Cuatro camisetas negras ME SIENTO G se desplazaron en crucero baratito a la maravillosa isla con el fin de disfrutar una vez más de esos 15 años que ya no tenemos y para comprobar que ellos y nosotras hemos ganado con el tiempo. Una de las camisetas llamada Lucre, una crack en ofertas en viajes, se encargó de reservarlo todo on line. Fue un trayecto movidito y divertido amenizado por las dudas existenciales de Pablo Motos recitadas por la artistaza camiseta Rosa. Antes de pegarnos el yuyu nos pegamos unas risas estupendas. No somos nadie, una joya. La camiseta Mar, también organizadora y artífice del lema que lucimos,y yo, completamos el cuarteto y compartimos habitación. Si alguna se ligaba a David el acuerdo era dejar la habitación libre.Llegamos al hotel en Punta Prima,Sant Lluis ,dónde nos recibió amablemente otro Pablo, que nos confirmo con un acento raro que nuestro grupo no se hospedaba alli, lástima! También nos lo confirmó la jefa de comedor. Un despacho de abogados sin clientes, ¿es un buffete libre? pues para nosotras sí, porque nos pusimos las botas saladas y dulces y aprovechamos la pensión completa cual guiri o insersista...Y llegó el concierto, voy a ir al grano...el pabellón de basket del Menorca, dicen que llenó con 2000, nosotras en tercera fila. Nos grabó IB3, las camisetas cantando Marta tiene un marcapasos y Me siento bien y junto a nosotras un pobre chico que le dió por escupir en el momento más inapropiado. VOY A PASÁRMELO BIEN....Y nos lo pasamos genial, David como siempre con esas caras que pone. Dani ha mejorado muchisísimo, camiseta Mar y yo estamos deacuerdo. Camiseta Rosa se queda con Javiiiiiiiiiiiiiiiiii Y Lucre, bueno, ella está casada. Al dia siguiente un poco de ruta,visita a conocidos, compra de quesos, club militar y alá! a Ciutadella dónde el crucero casi nos deja. De vuelta mirando los videos grabados y comiendo galletas dels paners o " Spanair"

http://www.sethotels.com/blog/concierto-en-menorca-de-hombres-g/2008/09/30/ Dónde se alojaban

http://menorca.info/netpublisher/minfo/detallenoticiaimpresa.php?idnoticia=82552&seccion=Insular

http://ultimahora.es/menorca/segunda-me.dba?-1+2010+448709

Grease

Grease

Com passa el temps! Ara resulta que es celebren els 30 anys de l´estrena de Grease, ja sabeu, la meva peli. Si. ja sabia que havia passat molt de temps però veure la xifra m´ha impactat. I per això,han tret una edició especial de la pel·lícula amb un envoltori com si fos una jaqueta de cuir, i si, me la vull comprar...ja que el meu cumple és molt lluny i no colarà. En John Travolta serà sempre en Danny Succo, amb el seu aire de "xulito" encantador, la seva mirada tendre i UN TIO QUE SAP BALLAR. Cada vegada que sent la música no puc deixar de pensar en frases com :" tu no eres el Danny Succo que conocí en la playa" " ¿estás disponible, nene?" "siempre seguiremos juntos"ohhhh

Un berenar pendent

Un berenar pendent

Prop de casa hi ha una placeta amb un parell de bancs de fusta i justament enfront es troba una joieria. És una joieria qualsevol, no és Tiffany´s , tampoc visc a New York i ,sobretot, no sóc Audrey Hepburn . Si ho fos, vestiria eleganíssims models,m´enamoraria del meu veí, un jove i pobre escriptor, tendria un moix negre i m´intentaria casar amb un ric magnat per sortir de la meva trista existència a una gran ciutat. En realitat això només són petits detalls, allò que és important és que,quan vulgui, puc baixar, asseurem al banc, menjar-me un croissant i sommiar.

Un passeig especial

Un passeig especial

M´encanta anar en moto, especialment en vespa. Quan hi puges és com si haguessis retrocedit en el temps. Ara està de moda entre la gent més cool, això diuen, però en qualsevol cas, tenen qualque cosa d´especial. Tal vegada és l´aspecte, el renou tan característic i sobretot perquè rememorae un estil de vida més tranquil, sense presses ja que no està feta per corre gaire. En definitiva convida a fer un passeig. Un passeig a poc a poc, tal vegada pels carrers i carrerons del centre de ciutat entre patis,convents,carrers empedregats ,fins arribar a Dalt murada i veure la mar. Per a un altre tipus de passeig, més llarg però tampoc sense presses,  triaria  el meu cotxe preferit de sempre, l´anomenat l´escarabat, en la variant  blanc i  descapotable. Cotxe alemany reciclat anys després pels hippis i que encara es pot trobar si volem agafar un taxi a alguns països de Sudamèrica http://es.wikipedia.org/wiki/Volkswagen_Escarabajo .

Endavant!

Endavant!

Avui, un dia qualsevol , d´un mes atípic climatològicament parlant, d´un any redó, començo la història del blog. Aprofito la llum del sol que encara entra per la finestra, ahir tot eren niguls i pluja, demà no ho sé. El caos i l´ordre, la certesa i el misteri, la llum i l´ombra...Així serà aquesta quadern de records, de tresors, de pensaments i riures sincers, de vegades absurds, tot plegat com la vida mateixa. Només cal empènyer una mica perquè la porta ja està oberta!

Sebastien Tellier

Sebastien Tellier
http://es.youtube.com/watch?v=Vz58Hw9hldw

Gràcies al chiki chiki euroviu un gran nombre de persones, per curiositat o per vertader entusiasme, varen estar davant la pantalla aquell dissabte vespre com feia anys que no passava. Entre la febre d´Eurovisió i el típic United Kingdom one point França va participar amb Sebastien Tellier, un artista prou conegut dins l´àmbit de la música electrònica gala, però desconegut pel gran públic. Per això dic que gràcies a aquest festival vaig conèixer a Tellier amb una actuació diferent i alternativa a l´edulcorat festival de la cançó.He de dir que no som l´única descobridora, un parell de persones del meu voltant també ho feren i entrant a qualsevol foro del mateix festival hi ha vertaders fans.

http://www.myspace.com/telliersebastien